انسداد تنگه هرمز و شوک به استخراج فلزات صدمه به ستون فقرات فناوری
به گزارش بی دانلود، انسداد تنگه هرمز صرفا یک بحران انرژی نیست، بلکه نوعی شوک ساختاری به کل معماری اقتصاد جهانی بحساب می آید.
به گزارش بی دانلود به نقل از مهر، در حالی که ایران با استفاده از اهرم ژئوپلیتیک خود این گذرگاه حیاتی را مسدود کرده، زنجیره هایی بمراتب پیچیده تر از نفت و گاز، از مواد معدنی حیاتی و صنایع دفاعی تا زیرساخت های دیجیتال و امنیت غذایی مبتلا به اختلال شده اند.
در کانون این اختلال، زنجیره تامین گوگرد و اسید سولفوریک قرار دارد؛ ماده ای که نقش حیاتی در استخراج اقتصادی فلزاتی مانند نیکل، کبالت، لیتیوم و مس ایفا می کند. این فلزات، ستون فقرات تکنولوژی های جدید همچون باتری ها، زیرساخت های برقی و تجهیزات نظامی هستند. با انسداد مسیرهای انتقال این مواد از غرب آسیا، کشورهایی مانند اندونزی جمهوری دموکراتیک کنگو و چین که به این زنجیره وابسته هستند، با اختلالات جدی در تولید رو به رو شده اند. ماهیت شیمیایی این مواد نیز امکان جایگزینی سریع یا انتقال آسان را محدود کرده و هزینه های بیمه و حمل و نقل را به شکل تصاعدی افزایش داده است.
در یک هم پوشانی قابل توجه، همین مواد معدنی که حالا در اثر انسداد تنگه هرمز گرفتار کمبود شده اند، در تولید و نگهداری تسلیحات نظامی نیز نقش کلیدی دارند. این حقیقت نشان داده است که جنگ، در آن واحد هم مصرف کننده و هم مختل کننده زنجیره تامین خود است.
گزارش ها از آن حکایت می کند که پنتاگون قبل از شروع عملیات، از شرکتهای معدنی داخلی درخواست افزایش تولید ۱۳ ماده معدنی حیاتی را مطرح کرده بود؛ امری که نشانه پیش بینی این گلوگاه راهبردی بحساب می آید. در عین حال، تدابیر اتخاذ شده چندان موفق نبوده است.
ابعاد بحران به حوزه فناوری های پیشرفته نیز کشیده شده است. موادی مانند هلیوم، برم و بوکسیت که بخش قابل توجهی از آنها در غرب آسیا تولید می شود، در ساخت نیمه هادی ها و عملکرد مراکز داده نقش حیاتی دارند. مجتمع صنعتی رأس لفان در قطر که حدود یک سوم هلیوم جهان را تولید می کند، به دنبال حملات اخیر ایران از مدار خارج شده و پیشبینی می شود برای چند سال غیرفعال بماند. این تحول، مستقیماً بر تولید تراشه ها و کارآمدی زیرساخت های پردازشی اثر می گذارد.
همزمان، وابستگی شدید اقتصادهای شرق آسیا به انرژی خلیج فارس نیز بحران را شدت بخشیده است. کشورهایی مانند تایوان و کره جنوبی که در قلب زنجیره تولید تراشه قرار دارند، حالا با دو چالش همزمان، یعنی اختلال در واردات گاز طبیعی مایع و کمبود مواد اولیه حیاتی مواجهند. شرکت هایی مانند «TSMC»، «SK Hynix» و «Samsung» نیز از این شوک بی نصیب نمانده و کاهش ارزش سهام را تجربه کرده اند.
در سطح کلان تر، این بحران مسیر گذار به انرژی های پاک را نیز با چالش مواجه کرده است. بر همین اساس، تولید باتری های مورد نیاز خودرو های برقی به مواد معدنی وابسته است که خود تحت تأثیر اختلال در هرمز قرار دارند. در چنین شرایطی، مکانیسم تعدیل بازار نه از راه تنوع بخشی، بلکه از مسیر افزایش قیمتها عمل می کند؛ روندی که به صورت مستقیم به افزایش هزینه های تولید و مصرف در سطح جهانی منجر می شود.
در نهایت، گویی انسداد تنگه هرمز به عنوان یک نقطه فشار ژئوپلیتیک، همزمان امنیت غذایی، اقتصادی، زیست محیطی و ملی را تحت تأثیر قرار داده است. این دست تحولات نشان داده است که در نظم جدید جهانی، کنترل گلوگاه های حیاتی نه تنها ابزار فشار سیاسی، بلکه عاملی تعیین کننده در باز تعریف توازن قدرت در اقتصاد دیجیتال و صنعتی جهان است. بطور خلاصه این حقیقت نشان داده است که جنگ، در آن واحد هم مصرف کننده و هم مختل کننده زنجیره تامین خود است. با این وجود، تدابیر اتخاذ شده چندان موفق نبوده است.
منبع: 21th.ir
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب